كسى كه افتراء بزند نااميد خواهد شد . در كتاب مناقب مينگارد : امام حسين عليه السلام به او فرمود : اى پسر سعد در آن هنگامى كه تو اين گروه را بسوى حق دعوت كردى و نپذيرفتند و به تو و يارانت دشنام دادند مستوجب عذاب شدند . پس اكنون چگونه خواهند بود كه ياران نيكوكار تو را كشته‌اند . سعد گفت : فداى تو شوم راست گفتى . آيا ما بسوى پروردگار خود نميرويم كه به برادران خود ملحق شويم ؟ امام حسين فرمود : بجانب چيزى برو كه از دنيا و آنچه در آن است براى تو بهتر خواهد بود ، برو به طرف سلطنت و مقامى كه از دست نخواهد رفت . سعد گفت : السّلام عليك يا بن رسول اللَّه ! صلّى اللَّه عليك و على اهلبيتك ، خدا ما و شما را در بهشت جمع كند . امام عليه السلام فرمود : آمين ! آمين ! سپس سعد آمد و جنگ شديدى كرد تا اينكه بر او حمله كردند و وى را شهيد نمودند . رضوان اللَّه عليه ! سيد بن طاوس ميگويد : بعد از سعد سويد بن عمرو بن ابى مطاع كه شخصى شريف و كثير الصلاة بود براى جهاد قيام كرد و نظير شيرى ژيان جهاد نمود . او در مقابل صدمات سختى كه دچارش ميشد كاملا صبر كرد تا اينكه در ميان شهيدان سقوط نمود . بدن وى بوسيلهء زخمها داغ شده بود . او همچنان افتاده بود و قدرت حركتى نداشت تا اينكه شنيد لشكر ابن سعد گفتند : حسين شهيد شد ! سپس با كوشش و زحمت چاقوئى از كفش خود خارج كرد و همچنان جنگيد تا شهيد شد . صاحب كتاب : مناقب ميگويد : پس از سويد يحيى بن سليم مازنى براى جهاد در راه خدا قيام نمود و اين رجز را خواند : 1 - لا ضربن القوم ضربا فيصلا * ضربا شديدا في العداة معجلا 2 - لا عاجزا فيها و لا مولولا * و لا اخاف اليوم موتا مقبلا لكننى كالليث احمى اشبلا 1 - يعنى من حتما اين گروه را با ضربتى ميزنم كه جداكننده باشد . يك ضربت شديدى كه به تعجيل در ميان دشمنان به كار خواهد رفت 2 - من در ميان